Het gedicht gaat over een zeeman die ziek wordt op zee.
Пързалка: 2
Een voormalige zeeman verlangt terug te keren naar de zee. Hij houdt van alles over de zee en zal niet weer gelukkig zijn totdat hij het weer kan bezoeken. Zijn verlangen is zo sterk, het is bijna een dwang.
Пързалка: 3
Goedemorgen, zee! Hallo, wind!
Masefield's verpersoonlijking humaniseert de zee en suggereert dat de spreker een persoonlijke relatie met de wind en water deelt. De koude, grijze omgeving wordt zo mooi en verfrissend weergegeven.
Пързалка: 4
Oh, om weer op zee te zijn!
De luidspreker herhaling van de openingslijn, "ik moet weer naar de zee gaan", creëert een gevoel van dwang. De toon is een gepassioneerd verlangen.
Пързалка: 5
Ik moet weer naar de zee gaan ...
Ik moet weer naar de zee gaan ...
Ik moet weer naar de zee gaan ...
Het gedicht verschuift niet. Elke stanza herhaalt het wens van de luidspreker om terug te keren naar de zee, waardoor er verschillende herinneringen zijn die de spreker schat. Het consistente bericht van het gedicht benadrukt de kracht van de oproep van de zeeman en roept het herhalende geluid van de oceaangolven op.
Пързалка: 6
Ik moet gaan ... ik moet gaan ...
Na het lezen van het gedicht zie ik dat de koorts geen ziekte is, maar een obsessie. Het gedicht gaat over een man die obsessief is met de zee en koortsig dromen van een andere, misschien een laatste, reis naar zee.
Пързалка: 7
De spreker is rusteloos totdat hij zijn hart kan volgen en terugkeren naar de zee. Het gedicht suggereert dat tevredenheid kan worden gevonden in het nastreven van wat je liefheeft.
Над 30 милиона създадени разкадровки
Без Изтегляния, без Кредитна Карта и без Регистрация, за да Опитате!