May isang batang mahirap. Nag-aaral siya. Sa paaralan ay kapansin-pansin ang kaniyang pagiging walang-imik. Malimit siyang nag-iisa. Laging nasa isang sulok. Kapag nakaupo na’y tila ipinagkit. Laging nakayuko, mailap ang mga mata, sasagot lamang kapag tinatawag ng guro.
फिसलना: 2
Sa bahay ay di minsan o makalawa siyang umuuwing umiiyak dahil sa panunukso ng mga kaklase, at siya’y magsusumbong. Mapapakagat-labi ang kaniyang ina, matagal itong hindi makakakibo, at sabay haplos nito sa kaniyang buhok at paalong sasabihin sa kaniya.
फिसलना: 3
At lumipas pa ang maraming araw. Ngunit ang ama’y hindi pa rin nakapag-uwi ngmaraming pera kaya ganoon pa rin ang kanilang buhay. Ngunit ang bata’y unti-unting nakaunawa sa kanilang kalagayan. Natutuhan niyang makibahagi sa malaking suliraninng kanilang pamilya.
फिसलना: 4
Hanggang isang araw ay natuto siyang lumaban.
“Alam n’yo, ako’y may sandaang damit sabahay.”
“Sinungaling ka! Ipakita mo muna sa’min para kami maniwala!”
“Kung totoo ya’y ba’t lagi na lang luma ang suot mo?”
फिसलना: 5
At nagsimula na nga siyang maglarawan ng kaniyang mga damit. Ayon sa kaniya’ymay damit siya para sa iba-ibang okasyon. May damit siyang pambahay, pantulog,pampaaralan, pansimbahan, at iba pa.
फिसलना: 6
Totoo’t naroon ang sinasabi niyang rosas na damit na pandalo sa pagtitipon. Naroon din ang drowing ng kaniyang pantulog, ang kaniyang pansimba, ang sinasabi niyang pamasok sa paaralan na kailanma’y hindi nasilayan ng mga kaklase dahil ayon sa kaniya’y nakatago’t iniingatan niya sa bahay Sandaang damit na pawang iginuhit lamang.
40 मिलियन से अधिक स्टोरीबोर्ड बनाए गए
कोई डाउनलोड नहीं, कोई क्रेडिट कार्ड नहीं, और कोशिश करने के लिए किसी लॉगिन की आवश्यकता नहीं है!