Valid na valid 'yang nararamdaman mo, Miko. Ang bigat talaga ng pinapasan mo ngayon bilang provider at estudyante, at normal lang na makaramdam ka ng labis na pagod at takot sa ganyang sitwasyon.
Joy: huwag mo munang isipin 'yan, Miko. Pansin ko nga na parang napakabigat ng nararamdaman mo kaya itinabi ko muna ang phone ko para makinig sa iyo nang mabuti. Kuwentuhan mo ako, anong nangyayari?
Miko: Joy, pasensya na kung medyo matipid ako magsalita kanina habang naglalakad tayo. Sobra lang talaga akong nago-overthink sa mga bayarin sa bahay at sa darating na exam natin.
Glida: 2
Miko: Ang hirap kasi pagsabayin ng pag-aaral at ng mga responsibilidad sa buhay. Parang hindi na kasya ang oras ko sa isang araw, at natatakot akong may mapabayaan ako, lalo na ang pamilya ko.
Tao ka lang din na napapagod, Miko, at hindi kabawasan sa katatagan mo ang humingi ng pahinga. Narito lang ako palagi para makinig sa iyo. Gusto mo bang pagtulungan nating mag-review mamayang gabi para kahit paano ay mabawasan ang alalahanin mo sa exam?
Miko: Salamat, Joy. Minsan pakiramdam ko kasi bawal akong mapagod o magreklamo dahil umaasa sila sa akin. Pero nakakagaan pala sa pakiramdam na may nagpapatunay na hindi mali ang maramdaman ito.
Glida: 3
Walang anuman, Miko. Magkaibigan tayo, kaya asahan mong magtutulungan tayo sa abot ng aking makakaya. Nandito lang ako para sa iyo, palagi.
Joy, malaking tulong 'yan, Sobrang salamat talaga sa oras at sa lubos puso mong pakikinig sa akin nang walang anumang panghuhusga.