„Dzięki korzystaniu z produktu byli bardzo podekscytowani i nauczyli się tak wiele...”– Bibliotekarz klas K-5 i nauczyciel technologii dydaktycznych
Czterolatki często potrafią powiedzieć, co czuła postać z opowiadania, na długo, zanim potrafią to narysować. W tej aktywności przedszkolaki opowiadają historię w trzech częściach: początek, rozwinięcie i zakończenie. Z pomocą dorosłego wybierają, co dzieje się w każdym polu, i zmieniają wyraz twarzy postaci dziecka, aby pokazać, co ta postać czuje, gdy historia się zmienia. Dorosły wpisuje słowa dziecka w początki podpisów: „Najpierw ___.” / „Potem ___. Dziecko czuło ___.” / „Na końcu ___. Dziecko czuło ___.” Obserwowanie, jak twarz zmienia się z wesołej w smutną i znowu w lepszą, ułatwia zobaczenie i omówienie tego, jak zmieniają się uczucia w trakcie historii.
Szablon z trzema polami używa w każdym polu tej samej sceny, z już umieszczoną postacią dziecka i postaciami zwierząt gotowymi do dodania, więc dzieci mogą skupić się na historii, a nie na budowaniu strony. Aktywność pasuje do kącika zainteresowań lub małej grupy po czytaniu na głos o uczuciach i wiąże się z pracą nad uczuciami w tym temacie oraz z opowiadaniem historii w kąciku biblioteki i słuchania. W przykładzie dziecko buduje wysoką wieżę, wieża się przewraca, a królik siada obok i słucha, aż dziecko poczuje się lepiej i znów zacznie budować. Wydrukowane strony można wykorzystać na klasowej prezentacji albo wysłać do domu, aby dzieci opowiedziały historię rodzinom. Dzieci powinny dalej samodzielnie rysować i pisać; storyboard to jeszcze jeden sposób na pokazanie tego, co rozumieją.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Termin:
Cel: Opowiedz historię w trzech częściach i pokaż, co czuje postać.
Instrukcje dla uczniów
Poziom Poziomu K-1
Poziom Trudności 1 (Wprowadzenie / Wzmocnienie)
Rodzaj Przyporządkowania Grupa
Czterolatki często potrafią powiedzieć, co czuła postać z opowiadania, na długo, zanim potrafią to narysować. W tej aktywności przedszkolaki opowiadają historię w trzech częściach: początek, rozwinięcie i zakończenie. Z pomocą dorosłego wybierają, co dzieje się w każdym polu, i zmieniają wyraz twarzy postaci dziecka, aby pokazać, co ta postać czuje, gdy historia się zmienia. Dorosły wpisuje słowa dziecka w początki podpisów: „Najpierw ___.” / „Potem ___. Dziecko czuło ___.” / „Na końcu ___. Dziecko czuło ___.” Obserwowanie, jak twarz zmienia się z wesołej w smutną i znowu w lepszą, ułatwia zobaczenie i omówienie tego, jak zmieniają się uczucia w trakcie historii.
Szablon z trzema polami używa w każdym polu tej samej sceny, z już umieszczoną postacią dziecka i postaciami zwierząt gotowymi do dodania, więc dzieci mogą skupić się na historii, a nie na budowaniu strony. Aktywność pasuje do kącika zainteresowań lub małej grupy po czytaniu na głos o uczuciach i wiąże się z pracą nad uczuciami w tym temacie oraz z opowiadaniem historii w kąciku biblioteki i słuchania. W przykładzie dziecko buduje wysoką wieżę, wieża się przewraca, a królik siada obok i słucha, aż dziecko poczuje się lepiej i znów zacznie budować. Wydrukowane strony można wykorzystać na klasowej prezentacji albo wysłać do domu, aby dzieci opowiedziały historię rodzinom. Dzieci powinny dalej samodzielnie rysować i pisać; storyboard to jeszcze jeden sposób na pokazanie tego, co rozumieją.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Termin:
Cel: Opowiedz historię w trzech częściach i pokaż, co czuje postać.
Instrukcje dla uczniów
Poziom Poziomu K-1
Poziom Trudności 1 (Wprowadzenie / Wzmocnienie)
Rodzaj Przyporządkowania Grupa
Po czytaniu na głos przewróć książkę z powrotem i zatrzymaj się na początku, w środku i na końcu. Przy każdym przystanku zapytaj: „Co się tutaj wydarzyło?”
Mów najpierw, potem, na końcu, dotykając jednego palca dla każdej części, aby dzieci miały prosty sposób na zapamiętanie kolejności.
Zaproś dzieci, aby pokazały uczucie na własnych twarzach, zanim je nazwą: wesołe, smutne, złe, przestraszone lub spokojne. Porozmawiajcie o tym, co sprawiło, że uczucie się zmieniło.
Umieść w kąciku słuchania proste rekwizyty, takie jak klocki i pluszak, aby dzieci mogły opowiedzieć historię po kolei rękami i całym ciałem.
Pokaż szablon i myśl na głos, wypełniając pierwsze pole: „Najpierw dziecko zbudowało wieżę. Dziecko czuło dumę.” Potem pozwól dzieciom wybrać, co trafi do ich własnych pól.
Gdy strony są gotowe, dobierz dzieci w pary, aby opowiedziały swoją historię za pomocą trzech pól, wskazując każde z nich podczas mówienia.
Proste pomysły to odgrywanie historii z użyciem pacynek lub pluszaków, ułożenie w kolejności trzech obrazkowych kart, opowiadanie z rekwizytami w kąciku słuchania i stworzenie storyboardu z trzech części: początku, rozwinięcia i zakończenia. Najlepsze aktywności w opowiadaniu historii dla przedszkolaków są krótkie i praktyczne i pozwalają dzieciom pokazać historię, zanim będą musiały opowiedzieć ją pełnymi zdaniami.
Zacznij od krótkiej, znanej historii i za każdym razem używaj tych samych trzech słów: najpierw, potem, na końcu. Pokaż jeden palec dla każdej części lub ułóż trzy karty w rzędzie i zapytaj: „Co wydarzyło się najpierw?” Ogranicz każdą część do jednego wydarzenia i czytaj tę samą historię kilka razy, aby dzieci mogły przewidywać, co będzie dalej.
Opowiadanie pokazuje, czy dziecko zrozumiało historię, a nie tylko ją usłyszało. Rozwija słownictwo, poczucie kolejności i nawyk mówienia dłuższymi zdaniami. Gdy czterolatki opowiadają, ćwiczą też patrzenie na rzeczy z cudzego punktu widzenia, zwłaszcza gdy mówią o tym, co czuła postać w różnych momentach historii.
Zatrzymaj się podczas czytania na głos i zapytaj: „Jak myślicie, co ona teraz czuje?” Wskaż twarz i postawę postaci na obrazku i zaproś dzieci, by zrobiły taką samą minę. Podaj kilka określeń uczuć, takich jak wesoły, smutny, zły, przestraszony lub spokojny, i zapytaj, co sprawiło, że postać tak się poczuła.
Opowiadanie oznacza przedstawienie wydarzeń historii po kolei, z częścią szczegółów. Streszczanie oznacza nazwanie tylko najważniejszej myśli w kilku słowach. Przedszkolaki uczą się najpierw opowiadać, a proste opowiedzenie początku, rozwinięcia i zakończenia to dobry pierwszy krok do streszczania w późniejszych klasach.
Zmniejsz zadanie. Pytaj o jedną część naraz i daj wybór: „Wieża się przewróciła czy stała?” Pozwól dziecku wskazać obrazki w książce lub odegrać tę część zamiast mówić. Najpierw opowiedzcie historię razem, a potem zaproś dziecko, by samo dodało jedno słowo lub jedną część.
Tak. Opowiadanie polega na rozumieniu historii, a dzieci mogą to pokazać w dowolnym języku. Zaproś dzieci, by opowiadały w języku domowym, gestami lub mieszając języki, i zachęcaj rodziny do opowiadania ulubionych historii w domu. Dorosły może zapisać słowa dziecka w podpisie w więcej niż jednym języku.
Zaproponuj rodzicom, aby po bajce na dobranoc lub po wizycie w sklepie pytali w języku domowym: „Co wydarzyło się najpierw? A potem? Jak się skończyło?” Wydrukowana strona storyboardu dziecka to łatwy punkt wyjścia: „Opowiedz mi swoją historię. Jak dziecko poczuło się na końcu?”
„Dzięki korzystaniu z produktu byli bardzo podekscytowani i nauczyli się tak wiele...”– Bibliotekarz klas K-5 i nauczyciel technologii dydaktycznych
„Przygotowuję oś czasu dziejów Napoleona i proszę [studentów] o ustalenie, czy Napoleon był dobrym, złym, czy kimś pomiędzy”.–Nauczyciel historii i edukacji specjalnej
„Uczniowie mogą być kreatywni dzięki Storyboard That i jest tak wiele materiałów wizualnych, z których mogą wybierać... To sprawia, że jest to naprawdę dostępne dla wszystkich uczniów w klasie”.–Nauczycielka trzeciej klasy