Zerówkowicze mają silne uczucia wobec miejsc, które kochają, a ten temat stawia duże pytanie: co sprawia, że miejsce jest wyjątkowe? W tej aktywności uczniowie tworzą storyboard z dwóch pól o jednym ważnym dla siebie miejscu: gdzie ono jest, dlaczego jest wyjątkowe i co w nim robią. Najpierw pokazuje nauczyciel. Potem uczniowie wybierają scenę, przeciągają postacie i kończą początki zdań wpisane w szablon, a nauczyciel w razie potrzeby zapisuje ich słowa: „Moje wyjątkowe miejsce to ___.” / „Jest wyjątkowe, bo ___.” / „W moim wyjątkowym miejscu ___.” Gotowe sceny w Storyboard That dają każdemu dziecku wyraźne tło, na które może wskazywać i o którym może mówić, więc cała praca idzie w opisywanie miejsca słowami.
Szablon ma dwa pola zatytułowane Moje wyjątkowe miejsce i Co tam robię, bez umieszczonej sceny, więc każde dziecko wybiera własną. W przykładzie dziecko na plaży mówi, że jest to wyjątkowe miejsce, bo chodzi tam z rodziną, a w drugim polu buduje zamek z piasku. Użyj go razem z uważnym czytaniem tekstu o opisie miejsca akcji w 4. tygodniu i pytaniem o opisywanie wyjątkowych miejsc w 5. tygodniu, jako planu przed napisaniem przez uczniów zdań opisujących. Zwróć uwagę na nazwane miejsce, powód ze słowem „bo” i czynność pasującą do sceny. Storyboard to planowanie i ćwiczenie, a nie praca oceniana: rysowanie, pisanie i projekt tekstu perswazyjnego w tym temacie pozostają bez zmian. Innym rozwiązaniem jest wspólne zbudowanie jednego storyboardu jako planu pomysłu na klasową książkę do wspólnego pisania w tygodniach 1–2.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Termin:
Cel: Pokaż swoje wyjątkowe miejsce, powiedz, dlaczego jest wyjątkowe, i pokaż, co tam robisz.
Instrukcje dla uczniów
Wybierz cztery lub pięć stron pokazujących różne rodzaje miejsc, na przykład plażę, park i kuchnię. Najpierw zapytaj każde dziecko, czy jego strona może zawisnąć na ścianie.
Wskazuj po jednej scenie i pytaj: „Co jest w tym miejscu?” Zapisz każde słowo, które powiedzą dzieci, na przykład piasek, huśtawki czy piekarnik, na osobnej karteczce.
Zrób trzy proste kolumny: to, co widzimy, to, co słyszymy, i to, co robimy. Przyklej mały wydruk odpowiedniego storyboardu obok każdej grupy, aby dzieci mogły znowu znaleźć te słowa.
Myśl na głos, wybierając dwa słowa, a potem powiedz pełne zdanie, na przykład „Na plaży jest miękki piasek i głośne fale.” Niech klasa powtórzy zdanie razem z tobą.
Podczas pisania dzieci wybierają jedno słowo do dodania w zdaniu o swoim wyjątkowym miejscu. Nadal rysują i piszą na papierze; storyboard i ściana są planem.
Po każdym wspólnym czytaniu lub lekcji badawczej dodaj kilka nowych słów, takich jak muzeum czy galeria, aby ściana rosła razem z tematem.
Dobrze sprawdza się storyboard o wyjątkowym miejscu z dwóch części: jedna scena pokazuje miejsce, a druga to, co dziecko w nim robi. Uczniowie wybierają tło, dodają postacie i kończą krótkie początki zdań z uzasadnieniem. Ponieważ jest szybka, wizualna i osobista, skłania pięciolatki do mówienia i daje im jasny plan, zanim narysują lub opiszą to miejsce na papierze.
Zacznij od pytań gdzie i co tam jest. Pokaż obrazek miejsca i poproś dzieci, by nazwały, co widzą, słyszą i robią. Potem pokaż jedno zdanie, które nazywa miejsce, i jeden szczegół na jego temat. Pozwolenie uczniom na wybór gotowej sceny daje im konkretne tło, na które mogą wskazywać, więc mogą ćwiczyć używanie określeń, zamiast najpierw męczyć się z rysowaniem tła.
Najprościejsze są krótkie początki z jedną luką, takie jak „Moje wyjątkowe miejsce to ___.”, „Jest wyjątkowe, bo ___.” i „W moim wyjątkowym miejscu ___.” Przeczytaj każdy początek na głos i wskaż lukę. Gdy uczniowie nabiorą pewności, dodaj początek z określeniem, na przykład „___ jest duży i ___.” Wpisanie początków w szablon pozwala dzieciom skupić się na brakującym słowie, a nie na całym zdaniu.
Najlepiej sprawdzają się miejsca z codzienności, bo dzieci dobrze je znają: dom babci lub dziadka, park, plaża, biblioteka, kuchnia albo plac zabaw. Zachęcaj do wybierania miejsc, w których dzieci były, a nie tylko tych, które chciałyby odwiedzić, aby mogły dodać prawdziwe szczegóły. Jeśli dziecko utknie, zapytaj: „Gdzie czujesz się szczęśliwy?” lub „Dokąd chodzisz z rodziną?”
Naucz słowa bo jako mostu między miejscem a powodem. Pokaż to na głos: „Biblioteka jest wyjątkowa, bo wybieram tam książki z tatą.” Potem zadaj pytanie uzupełniające, na przykład „Z kim tam chodzisz?” lub „Co tam lubisz?” Większość pięciolatków potrafi podać powód, gdy pytanie skieruje je na ludzi, uczucia lub rzeczy, które robią.
Cyfrowe storyboardy pozwalają zerówkowiczom szybko pokazać szczegółowe miejsce akcji, co pomaga dzieciom, których pomysły wyprzedzają ich motorykę małą. Są też łatwe do edycji i udostępniania. Minusem jest mniej ćwiczeń z ołówkiem, dlatego używaj storyboardów obok rysowania i pisania, a nie zamiast nich. Wielu nauczycieli używa storyboardu do planowania, a potem uczniowie rysują i piszą ostateczną pracę na papierze.