Ten temat pyta pierwszoklasistów: „Czym jest okolica?” i zaczyna się od pytania: „Jak sąsiedzi mogą sobie pomagać?” W projekcie pisemnym tego tematu uczniowie piszą opowiadanie o dniu w szkole. W tej aktywności planują to opowiadanie w storyboardzie z czterech pól zatytułowanych Najpierw, Potem, Następnie i Na końcu. Najpierw pokazuje nauczyciel. Potem uczniowie wybierają dla każdego pola scenę szkolną (sala, stołówka, plac zabaw, biblioteka lub autobus), dodają postacie i kończą początek zdania wpisany w każde pole: „Najpierw ___.” „Potem ___.” „Następnie ___.” „Na końcu ___.” Storyboard That kładzie przed uczniami całą historię po kolei, zanim zaczną pisać, a wybieranie, kto jest w każdej scenie i gdzie się ona dzieje, daje im coś, na co mogą wskazywać, ćwicząc opisywanie postaci i miejsca akcji.
W przykładzie dziewczynka o imieniu Maya jedzie autobusem do szkoły, czyta z klasą książkę o żabach, przewraca się na przerwie, a przyjaciel Leo pomaga jej wstać, a potem rysuje Leo na plastyce. Użyj storyboardu na etapie planowania projektu pisemnego, a potem zostaw go na wierzchu, gdy uczniowie piszą. Zwróć uwagę na jedno wydarzenie w każdym polu, wydarzenia w kolejności ze słowami Najpierw, Potem, Następnie i Na końcu oraz scenę i postacie pasujące do każdego zdania. Storyboard to plan, a nie praca oceniana: uczniowie nadal rysują i piszą swoje opowiadanie, a gotowe opowiadanie jest oceniane według rubryki pisania z tego tematu. Innym rozwiązaniem jest to, że pary tworzą storyboard z trzech pól (Kto, Gdzie pracuje, Jak pomaga) jako notatki do projektu o pracowniku w okolicy, który ma własną rubrykę.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Termin:
Cel: Zaplanuj swoje opowiadanie o dniu w szkole.
Instrukcje dla uczniów
Wybierz mały moment z własnego dnia w szkole z czterema wyraźnymi wydarzeniami. Niech będzie zwyczajny i bliski uczniom, na przykład przyjście do szkoły, obiad, przerwa i powrót do domu, aby uczniowie skupili się na tym, jak planujesz, a nie na skomplikowanej fabule.
Powiedz swoje wybory na głos: „Moja historia zaczyna się w autobusie, więc wybiorę scenę z autobusem.” Słuchanie twojego rozumowania pokazuje uczniom, że miejsce akcji wynika z tego, co dzieje się w opowiadaniu.
Umieść każdą postać i powiedz o niej jeden szczegół, na przykład co czuje lub co robi. To pokazuje opisywanie postaci i uczy, że każda osoba na obrazku należy do opowiadania.
Przeczytaj początek zdania na głos i poproś uczniów o pomoc w jego dokończeniu. Wpisz ich słowa, potem przeczytaj zdanie jeszcze raz i sprawdź, czy pasuje do obrazka. Powtórz dla każdego pola, wypowiadając słowo porządkujące z dodatkowym naciskiem.
Wskazuj każde pole, czytając historię na głos. Zapytaj: „Czy to ma sens w takiej kolejności?” W razie potrzeby przesuń pole lub zmień zdanie, aby uczniowie zobaczyli, że plan może się zmienić, zanim zaczną pisać.
Dobierz uczniów w pary, aby opowiedzieli na głos swoje cztery wydarzenia, używając słów Najpierw, Potem, Następnie i Na końcu. Rozmowa na początku daje każdemu dziecku historię w głowie, więc z pewnością siebie zaczyna budować własny storyboard.
Daj im prostą mapę opowiadania z jednym polem na każde wydarzenie. Pierwszoklasiści mówią, co się dzieje, pokazują to na obrazku i dodają jedno krótkie zdanie do każdego pola. Storyboard z czterech pól sprawdza się dobrze, bo uczniowie widzą naraz początek, rozwinięcie i zakończenie, mogą przestawiać wydarzenia i omówić historię z kolegiem, zanim zaczną pisać.
Te słowa porządkujące dają młodym autorom gotową kolejność. Każde słowo otwiera nowe wydarzenie, więc uczniowie uczą się, że historia posuwa się naprzód krok po kroku. Dzięki nim słuchacz łatwiej śledzi opowiadanie. Gdy uczniowie używają ich swobodnie, spróbuj dla urozmaicenia zamienić je na słowa takie jak potem czy wreszcie.
Zadawaj dwa pytania do każdej sceny: Kto tu jest? i Gdzie są? Gdy uczniowie wybierają miejsce i osoby w nim, mają coś konkretnego do opisania. Podpowiadaj po jednym szczególe, na przykład co czuje postać lub jak wygląda miejsce, i proś, aby uczniowie powiedzieli szczegół na głos, zanim dodadzą go do zdania.
Używaj początków zdań, obrazków i rozmowy w parach. Początek taki jak „Najpierw ___.” daje każdemu uczniowi punkt wyjścia, a wybór znanej sceny szkolnej dostarcza słownictwa, które uczniowie mogą nazwać i wskazać. Pozwól uczniom opowiedzieć historię na głos, w dowolnym języku, zanim zaczną pisać, i na początku przyjmuj krótkie frazy. Potem pomóż rozbudować każdą z nich do pełnego zdania.
Sprawdź, czy w każdej części jest jedno wyraźne wydarzenie, czy wydarzenia są w logicznej kolejności i czy obrazek pasuje do każdego zdania. Zwróć uwagę, czy uczeń nazywa, kto jest w opowiadaniu i gdzie się ono dzieje. Wykorzystaj plan do szybkiej, życzliwej informacji zwrotnej i rozmowy z uczniem, a nie do oceny. Ocenianie zostaw na gotowe opowiadanie, w którym uczniowie pokazują, co potrafią samodzielnie.
Szkoła to mała społeczność, bardzo podobna do okolicy. Zaproś uczniów, by uwzględnili moment, w którym ktoś im pomógł, na przykład kolega, kierowca autobusu lub bibliotekarka. To łączy ich osobistą historię z wielkim pytaniem o to, jak sąsiedzi mogą sobie pomagać, i daje naturalny sposób na rozmowę o dobroci i pomocnikach w ich własnej społeczności.