Ten temat pyta zerówkowiczów: „Dlaczego lubimy historie?” i kończy się tym, że każde dziecko pisze własną historię. W tej aktywności uczniowie planują tę historię w storyboardzie z czterech pól zatytułowanych Postacie i miejsce, Początek, Środek i Koniec. Najpierw pokazuje nauczyciel. Potem uczniowie wybierają scenę, dodają swoje postacie, pokazują, co się dzieje, i kończą początek zdania wpisany w każde pole, a nauczyciel w razie potrzeby zapisuje ich słowa: „Moja historia jest o ___. Dzieje się w ___.” „Najpierw ___.” „Potem ___.” „Na końcu ___.” Storyboard That pozwala dzieciom zobaczyć swoje postacie, miejsce akcji i wydarzenia po kolei, zanim zaczną pisać lub rysować, a właśnie tego wymaga od nich etap planowania.
W przykładzie dziewczynka o imieniu Rosa i jej pies Pip są w parku. Najpierw bawią się w aportowanie. Potem piłka wtacza się do stawu! Na końcu kaczka spycha piłkę z powrotem, a Rosa mówi dziękuję. Użyj storyboardu na etapie planowania projektu pisania opowiadania, gdy grupa uczy się też opisywać fabułę. Zwróć uwagę na postacie i miejsce akcji w pierwszym polu, jedno wydarzenie w każdym z kolejnych trzech pól i obrazek pasujący do każdego zdania. Storyboard to plan, a nie praca oceniana: uczniowie nadal piszą lub rysują swoją historię, a gotowa książka jest oceniana według rubryki pisania opowiadań z tego tematu. Jako inną opcję porównaj dwie wersje tej samej baśni w tabeli T.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Termin:
Cel: Zaplanuj własną historię.
Instrukcje dla uczniów
Myśl na głos, budując krótką historię przed grupą i wypełniając każde pole oraz początek zdania.
Dzieci wybierają, kto jest w ich historii i gdzie się ona dzieje, a potem kończą „Moja historia jest o ___. Dzieje się w ___.”
W kolejnych dwóch polach dzieci pokazują, co dzieje się najpierw i co idzie nie tak, używając „Najpierw ___.” i „Potem ___.”
W ostatnim polu dzieci pokazują, jak kończy się historia, i kończą „Na końcu ___.”
Pary opowiadają sobie historie za pomocą storyboardu. Potem dzieci piszą lub rysują swoją historię, mając plan obok siebie.
Zerówkowicze najlepiej planują za pomocą obrazków. Niech zdecydują, kto jest w historii, gdzie się ona dzieje i co się dzieje najpierw, potem i na końcu. Omówienie historii z partnerem przed pisaniem pomaga im ją zapamiętać.
Dobrze sprawdza się organizer z czterech okienek: postacie i miejsce, początek, środek i koniec. W Storyboard That każde okienko staje się polem storyboardu z początkiem zdania, więc dzieci mogą przeciągać postacie i sceny zamiast rysować wszystko od razu.
Opowiadajcie znane historie na trzech palcach lub za pomocą trzech obrazków: najpierw, potem, na końcu. Pytaj: „Co się stało najpierw? Jaki był problem? Jak się to skończyło?” Ćwiczenie ze znanymi historiami ułatwia dzieciom planowanie własnych.
Nie. Storyboard to plan. Dzieci nadal piszą lub rysują swoją historię, a gotowa książka jest oceniana według rubryki pisania z tego tematu. Użyj storyboardu, by zobaczyć, jak myślą, i dać szybką informację zwrotną, zanim zaczną pisać.
Pozwól im opowiedzieć historię na głos i zapisz ich słowa w początkach zdań. Wskazuj każdy obrazek, gdy mówią. Z czasem dzieci przechodzą od dyktowania, przez kopiowanie, do pisania z zapisem fonetycznym.