Trzylatki potrafią nazwać kolor na długo, zanim nauczą się narysować całą ulicę. W tej aktywności przedszkolaki tworzą stronę do książki o kolorach w okolicy: patrzą na miejską ulicę z autobusem, znakiem stop, sygnalizatorem, drzwiami i drzewem, wybierają jedną rzecz i zmieniają jej kolor z pomocą dorosłego. Potem mówią dorosłemu, co widzą, a dorosły wpisuje słowa dziecka w prosty początek zdania: „Widzę ___ ___.” Zmiana koloru i obserwowanie jej na ekranie sprawia, że nazwy kolorów stają się konkretne.
Szablon z jednym polem jest gotowy do użycia, więc aktywność dobrze sprawdza się w kąciku zainteresowań, w małych grupach lub indywidualnie. Dzieci mogą nazwać kolor w więcej niż jednym języku, a dorosły może dodać drugą linię w języku domowym dziecka. Znak stop i sygnalizator otwierają też rozmowę o tym, jak kolory przekazują nam informacje. Wydrukowane strony można połączyć w klasową książkę o kolorach w okolicy i wystawić podczas uroczystości w grupie albo wysłać do domu, by dzieci pokazały ją rodzinom. Dzieci mogą dalej rysować i malować własne obrazki; storyboard to jeszcze jeden sposób na pokazanie tego, co zauważają.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Termin:
Cel: Stwórz stronę o kolorze, który widzisz w swojej okolicy.
Instrukcje dla uczniów
Wybierz spacer po terenie przedszkola lub po kwartał ulic, weź wystarczająco dużo dorosłych, aby grupa trzymała się razem, i szukajcie rzeczy takich jak te na ulicy ze storyboardu: autobus, znak stop, sygnalizator, drzwi i drzewo.
Rozdaj papierowe karty z kolorami, na przykład czerwonym, żółtym, zielonym i niebieskim, aby każde dziecko miało podczas spaceru swoje zadanie z kolorem.
Gdy dziecko wypatrzy swój kolor, zatrzymajcie się i powiedzcie razem zdanie: „Widzę czerwone drzwi.” Zaproś dzieci, by nazwały kolor także w swoim języku domowym.
Przy znaku stop lub sygnalizatorze zapytaj: „Co mówi nam ten kolor?” Niech to będzie proste: czerwony oznacza stop, a zielony oznacza „jedź”.
Zrób zdjęcia kolorowych rzeczy, które znajdą dzieci, i obejrzyjcie je razem po powrocie do sali.
Gdy dzieci tworzą swoją stronę, przypomnij im, co widziały: „Znalazłeś żółty autobus. Chcesz, żeby twój autobus był żółty?” Spacer daje dzieciom prawdziwe pomysły na stronę.
Proste pomysły to spacer po kolorach wokół przedszkola lub kwartału, segregowanie zabawek według koloru, mieszanie farb w celu uzyskania nowego koloru i klasowa książka o kolorach, które dzieci widzą w swojej okolicy. Najlepsze aktywności z kolorami dla przedszkolaków są krótkie i praktyczne, a dzieci mają w nich znajdować i nazywać kolory w prawdziwych miejscach, które znają.
Zaczynaj od jednego lub dwóch kolorów naraz i używaj ich przez cały dzień: „Ustaw się w rzędzie, jeśli masz na sobie coś czerwonego.” Wskazuj kolory na prawdziwych rzeczach, takich jak autobus, drzwi czy liść, i za każdym razem mów nazwę koloru. Zanim poprosisz dziecko o samodzielne nazwanie koloru, daj mu wybór, na przykład: „To niebieskie czy żółte?”
Kolor to jeden z pierwszych sposobów, w jaki małe dzieci opisują i porównują świat. Nazywanie kolorów rozwija słownictwo, a segregowanie i dobieranie według koloru to wczesne umiejętności matematyczne. Kolor ma też znaczenie w codziennym życiu, od sygnalizacji świetlnej po rodzinne święta, więc rozmowa o kolorach daje trzy- i czterolatkom słowa, by podzielić się tym, co zauważają i co czują.
Rozpoznawanie koloru oznacza, że dziecko potrafi go wskazać lub znaleźć, gdy usłyszy nazwę: „Pokaż mi zielony.” Nazywanie koloru oznacza, że dziecko samo wypowiada nazwę. Większość dzieci rozpoznaje kolory, zanim zacznie je pewnie nazywać, więc pozwól im najpierw wskazywać, a potem powtarzajcie razem nazwę koloru.
Zaproś dzieci i rodziny do podzielenia się nazwami kolorów, których używają w domu, a potem powtarzajcie je razem: czerwony, rojo, vermelho. Umieść słowa obok próbek kolorów i pozwól dzieciom odpowiadać w dowolnym języku. Nauka nazw kolorów w więcej niż jednym języku pokazuje każdemu dziecku, że jego język domowy się liczy, i daje całej grupie nowe słowa do wypróbowania.
Zwracaj uwagę na kolory, które coś nam mówią: czerwony znak stop oznacza stop, a zielone światło oznacza „jedź”. Podczas spaceru lub z obrazkiem ulicy zapytaj: „Co mówi nam ten kolor?” Dzieci mogą wtedy udać samochody lub przechodniów i postępować zgodnie z kolorami, co zamienia zasadę bezpieczeństwa w zabawę.
Pomyłki są normalne, gdy dzieci uczą się nazw kolorów. Zamiast mówić „Nie”, spokojnie podaj właściwe słowo: „To jest fioletowy autobus.” Następnym razem daj dwie możliwości do wyboru i ćwicz jeden kolor naraz podczas zabawy. Jeśli dziecko wciąż ma kłopot z odróżnianiem pewnych kolorów, podziel się swoimi obserwacjami z rodziną.
Zaproponuj polowanie na kolory w kuchni, w sklepie lub w drodze do przedszkola, z nazywaniem kolorów razem w języku domowym rodziny. Wydrukowana strona storyboardu dziecka to łatwy punkt wyjścia do rozmowy: „Opowiedz mi o swoim autobusie. Jakie inne żółte rzeczy możesz znaleźć?”