Jednym z najlepszych sposobów, by pomóc uczniom śledzić powieść, jest poproszenie ich o wyznaczenie jej najważniejszych wydarzeń. W tym ćwiczeniu każdy uczeń tworzy sześciokomórkowy storyboard, który dzieli książkę O starym człowieku, co czytał romanse na części diagramu fabuły: ekspozycję, konflikt, narastanie akcji, punkt kulminacyjny, opadanie akcji i rozwiązanie.
Powieść jest krótka (osiem rozdziałów), ale nie jest linearna: rozdziały 3 i 4 cofają się w czasie, by opowiedzieć przeszłość Antonia Joségo Bolívara Proaño. Uporządkowanie wydarzeń na diagramie pomaga uczniom oddzielić główną historię, czyli polowanie na samicę ocelota, od wspomnień bohatera.
Korzystając z szablonu, uczniowie wypełniają po jednej komórce dla każdej części fabuły, z ilustracją i dwoma lub trzema zdaniami. Jeśli grupa potrzebuje większego wsparcia, warto rozdać gotowe tytuły komórek i bank słów. Uczniów zaawansowanych można poprosić, by cytatem z tekstu uzasadnili, dlaczego wybrali dany moment jako punkt kulminacyjny.
W El Idilio, odciętej od świata osadzie nad rzeką Nangaritza w ekwadorskiej Amazonii, dentysta Rubicundo Loachamín przyjmuje pacjentów na przystani, czekając na odpłynięcie statku Sucre. Antonio José Bolívar Proaño, starzec, który przez lata mieszkał z Shuarami, czeka na romanse, które przywozi mu dentysta.
Kilku Shuarów przypływa czółnem z ciałem pewnego gringo. Burmistrz, którego wszyscy nazywają „Ślimakiem”, oskarża ich o zbrodnię, ale Antonio José dowodzi, że zrobiła to samica ocelota: gringo zabił jej młode i zranił samca, a ich skórki miał w plecaku.
Samica ocelota nadal atakuje. Martwy zostaje znaleziony poszukiwacz złota Napoleón Salinas, a burmistrz organizuje wyprawę do dżungli i zmusza Antonia Joségo do udziału w niej. Wyprawa znajduje dwóch kolejnych mężczyzn zabitych przez zwierzę.
Burmistrz wraca do osady i płaci Antoniowi Josému, by sam zapolował na samicę ocelota. Starzec znajduje rannego samca i zabija go, by zakończyć jego agonię. Wtedy samica zaczyna na niego polować.
Po nocy pełnej napięcia samica ocelota staje z nim do walki i Antonio José ją zabija. Czuje podziw dla zwierzęcia i wstyd z powodu tego, co właśnie zrobił.
Starzec spycha ciało samicy ocelota do rzeki i wraca do swojej chaty w El Idilio, do swoich romansów, które pozwalają mu na chwilę zapomnieć o barbarzyństwie ludzi.
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Stwórz diagram fabuły książki O starym człowieku, co czytał romanse.
Przed otwarciem szablonu warto poprosić uczniów, by zaznaczyli na osi czasu rozdziały 3 i 4, które opowiadają przeszłość Antonia Joségo Bolívara Proaño, oraz resztę powieści, która śledzi samicę ocelota. Diagram buduje się na podstawie historii z teraźniejszości; wspomnienia służą jako kontekst dla ekspozycji.
Warto poświęcić około 10 minut na wspólne uzupełnienie ekspozycji: El Idilio, dentysta Rubicundo Loachamín na przystani i starzec czekający na swoje powieści. Dzięki temu uczniowie widzą, ile tekstu i jakiego rodzaju obrazu oczekuje się w każdej komórce, zanim zaczną pracować samodzielnie.
W parach warto zapytać: czy punkt kulminacyjny to moment, w którym Antonio José zabija rannego samca, czy ten, w którym samica ocelota staje z nim do walki? Nie ma jednej poprawnej odpowiedzi; ważne, by uczniowie bronili swojego wyboru cytatem z powieści. Debata przygotowuje komórki z punktem kulminacyjnym i opadaniem akcji.
Uczniom uczącym się hiszpańskiego jako drugiego języka warto dać tytuły komórek i bank słów (tigrilla – samica ocelota, alcalde – burmistrz, muelle – przystań, acechar – czyhać). Od uczniów dziedziczących język można wymagać opisów w czasie przeszłym ze spójnikami takimi jak primero, después, finalmente. Uczniów zaawansowanych warto poprosić o jeden cytat z tekstu na komórkę.
Przed rozpoczęciem pracy warto pokazać klasie kryteria: część fabuły jest poprawnie wskazana, obraz odpowiada wydarzeniu, a opis zawiera konkretne szczegóły z powieści. Należy sprawdzić wszystkie trzy w każdej komórce i zakończyć 10 minutami na zaprezentowanie na głos kilku storyboardów.
Należy przewidzieć od 45 do 60 minut na storyboard i 10 minut na prezentację. Ponieważ powieść ma tylko osiem rozdziałów, ćwiczenie dobrze sprawdza się na zakończenie lektury. Jeśli lekcje są krótkie, można podzielić je na dwie sesje: rozdziały 1–4 po dotarciu do połowy książki i rozdziały 5–8 po jej skończeniu.
W każdej komórce należy sprawdzić trzy kryteria: część fabuły jest poprawnie wskazana, obraz odpowiada wydarzeniu, a opis zawiera konkretne szczegóły, takie jak postacie i miejsca (El Idilio, rzeka, dżungla). Na kursach zaawansowanych lub z uczniami dziedziczącymi język można dodać czwarte kryterium: poprawne użycie pretérito i imperfecto, a także akcentowanie.
Warto rozdać szablon z wpisanymi już tytułami sześciu komórek i bankiem słów z powieści (tigrilla – samica ocelota, alcalde – burmistrz, dentista – dentysta, canoa – czółno, cacería – polowanie). Można akceptować opisy jednozdaniowe i podać wzorcowy początek, np. „En la exposición, Antonio José…” („W ekspozycji Antonio José…”). Ilustracje pozwalają uczniom pokazać, że rozumieją fabułę, nawet jeśli jeszcze nie piszą płynnie.
Wielu uczniów dziedziczących język bez trudu rozumie powieść, ale ma mniej wprawy w pisaniu. Warto poprosić o opisy z trzech zdań ze spójnikami czasowymi (primero, mientras tanto, finalmente) i o sprawdzenie akcentów przed oddaniem pracy. Uczniowie mogą też porównać słownictwo dotyczące dżungli, którego używa Sepúlveda, ze słowami używanymi w ich domu.
Trzy pytania, które wywołują dobrą debatę: Gdzie jest punkt kulminacyjny: kiedy Antonio José zabija rannego samca czy kiedy staje do walki z samicą ocelota? Dlaczego autor przerywa historię w rozdziałach 3 i 4, by opowiedzieć przeszłość starca? Czy rozwiązanie to szczęśliwe zakończenie? Warto poprosić, by każda odpowiedź opierała się na jednej komórce storyboardu.