Większość uczniowskich pomysłów na biznes zaczyna się od produktu („sprzedawajmy slime!”). Prawdziwi przedsiębiorcy zaczynają od problemu: ktoś, gdzieś jest sfrustrowany, traci czas albo pieniądze. W tym ćwiczeniu uczniowie przedstawiają w scenorysie jeden prawdziwy problem, który zauważyli, ludzi, których on dotyczy, oraz to, dlaczego obecne sposoby radzenia sobie z nim zawodzą. To fundament wszystkich pozostałych ćwiczeń w przewodniku; jasno określony problem znacznie ułatwia stworzenie persony, prezentacji i biznesplanu.
Scenorys odpowiada dwóm pierwszym polom modelu Produkt → Rozwiązanie → Korzyść z naszego artykułu Jak przygotować mowę windową: najpierw pokazujemy osobę z problemem, potem dodajemy pierwsze „ale”, czyli powód, dla którego istniejące rozwiązania nie działają. Uczniowie, którzy nie potrafią wyjaśnić swojego „ale”, zwykle nie mają jeszcze biznesu, a odkrycie tego teraz to sukces, nie porażka.
| POLE | CO POKAZUJĄ UCZNIOWIE | PRZYKŁAD: TAGBACK |
|---|---|---|
| 1. Kto ma problem | Osobę, jej wiek i sytuację. | Jordan jest w siódmej klasie, ma jednego dnia WF, orkiestrę i matmę, a do tego bidon, bluzę i kalkulator. |
| 2. Moment problemu | Dokładny moment, w którym problem boli. | Po WF-ie bluza Jordana zniknęła. To już druga w tym roku, a rodzice Jordana nie są zadowoleni. |
| 3. Jak ludzie radzą sobie dziś | Co ludzie robią teraz, aby go rozwiązać. | Podpisywanie markerem (blednie) albo przeszukiwanie pudła rzeczy znalezionych (góra bluz bez podpisu). |
| 4. Pierwsze „ale” | Dlaczego obecne rozwiązanie zawodzi. | ALE nikt nie odda rzeczy, jeśli nie wie, czyja jest, a sekretariat nie wywoła imienia, którego nie ma. |
| 5. Jaka skala? | Dowody od co najmniej pięciu osób: ilu ludzi ma ten problem i jak często. | 8 na 10 kolegów z klasy zgubiło coś w tym semestrze; szkoła co czerwiec oddaje dwa kosze ubrań. |
| 6. Opis problemu | Jedno zdanie: [kto] potrzebuje sposobu, by [zrobić co], bo [dlaczego]. | Uczniowie potrzebują sposobu na odzyskanie zgub, bo rzeczy bez podpisu nigdy nie wracają do właścicieli. |
(Te instrukcje są w pełni konfigurowalne. Po kliknięciu „Kopiuj działanie”, zaktualizuj instrukcje na karcie Edytuj zadania.)
Stwórz scenorys, który pokazuje prawdziwy problem wart rozwiązania.
Dodać ćwiczenie do Panelu nauczyciela i utworzyć zadanie z szablonu z sześcioma polami. W klasach 6–8 przed otwarciem przez uczniów skrócić szablon do wersji z trzema polami.
Uczniowie wypisują dziesięć rzeczy, które w tym tygodniu denerwowały ich, ich rodzinę lub szkołę, a potem zakreślają problemy wspólne dla więcej niż jednej osoby. Zespoły wybierają problem, z którym będą pracować przez cały cykl.
Uczniowie klikają „Użyj tego szablonu” i pokazują osobę, moment problemu, to, jak ludzie radzą sobie dziś, pierwsze „ale” i opis problemu, wzorując się na zgubionej bluzie Jordana.
W ramach pracy domowej uczniowie pytają o problem co najmniej pięć osób i przed oddaniem dodają, czego się dowiedzieli, na przykład ile osób ma ten problem i jak często.
Otworzyć każdą pracę z panelu i sprawdzić, czy wskazuje konkretną osobę, konkretny moment i prawdziwy powód, dla którego obecne rozwiązania zawodzą. Skomentować ogólnikowe opisy problemów.
Wyświetlić scenorysy w trybie prezentacji i poprosić każdy zespół o odczytanie opisu problemu. Koledzy głosują, za rozwiązanie których problemów by zapłacili.
Każde z sześciu pól ocenia się na 0–2 punkty, łącznie 12 punktów: 0, jeśli go brak, 1, jeśli jest ogólnikowe, 2, jeśli jest konkretne. Najwięcej uwagi wymagają pola 4 i 6. Dobre pierwsze „ale” wyjaśnia, dlaczego obecne rozwiązania zawodzą, jak w TagBack: rzeczy bez podpisu nigdy nie wracają do właścicieli. „Ludzie się nudzą” dostaje co najwyżej 1, bo nie wskazuje osoby ani momentu.
Należy zaplanować jedną 45-minutową lekcję i około 10 minut pracy domowej. Dziesięć minut zajmuje rozgrzewka z listą irytacji, pięć wybór wspólnego problemu, a resztę budowanie pól 1–4 i 6. Pole 5 wymaga odpowiedzi od co najmniej pięciu osób, więc uczniowie kończą je po rozmowach z kolegami lub rodziną, podobnie jak zespół TagBack zapytał dziesięcioro kolegów o zgubione rzeczy.
Młodsi uczniowie mogą skorzystać z wersji z trzema polami: kto ma problem, moment problemu i pierwsze „ale”. Zgubiona bluza Jordana to bliski im przykład. Uczniowie szkół średnich, DECA i FBLA wypełniają wszystkie sześć pól, popierają pole 5 krótką ankietą i szacują, ile osób w ich miejscowości ma ten sam problem.
Warto pozwolić uczniom najpierw pokazać problem obrazem; sceny i postacie niosą znaczenie, zanim pojawi się słownictwo. Pomocny jest szablon zdania „[Kto] potrzebuje sposobu, by [zrobić co], bo [dlaczego]” z modelowym przykładem opisu problemu TagBack. Listę irytacji można pisać w języku ojczystym, a w parach jedna osoba zadaje pytania z pola 5, a druga zapisuje odpowiedzi.
Zespoły odczytują na głos tylko swoje opisy problemów, a koledzy głosują, za rozwiązanie którego problemu by zapłacili. Następnie pytanie: czy to problem, czy przebrany produkt? Kogo jeszcze dotyczy? Czy rodzicowi Jordana zależałoby tak samo jak Jordanowi? Uczniowie, którzy nie potrafią wyjaśnić swojego „ale”, powinni wybrać nowy problem teraz, a nie później.